Plans – mynd eftir Peter Morville
Ég verð 34 ára gamall á þessu ári. Þegar ég var yngri heyrði ég stundum talað um 5 ára plön. Ég heyrði en hlustaði ekki mikið. Þessi 5 ára plön voru fyrir einhvern annan.

Síðan þá hef ég orðið örlítið móttækilegri. Ég hef hugsað “já, það væri kannski gagnlegt að hafa 5 ára plan”. Ég mun auðvitað ekki enda nákvæmlega þar sem ég ætlaði mér, en að minnsta kosti hef ég stefnu. Það er mikilvægt. Það er mikilvægt að hafa stefnu.

Er mikilvægt að hafa stefnu? Maður með stefnu er meira móttækilegur fyrir því sem hjálpar honum að komast í áttina sem hann stefnir og að því leiðir minna móttækilegur fyrir því að fara í aðrar áttir. Sumt af því besta sem ég hef upplifað hingað til hefur komið til án þess að það væri til staðar í planinu. Er það kannski svona gott einmitt af því að það er ekki í planinu?

Hversu klár er sá sem setur stefnuna? Þegar þessi “3 ára gamla útgáfa af þér” setti stefnuna, þá vissi hann ekki allt sem þú veist í dag. Hann bjó ekki í sama heimi og þú býrð í. Sífelld stefnuaðlögun er kannski málið?

Kannski er ekki málið að vera með stefnu. Kannski er mikilvægara að vera með gott sjónarhorn á lífið og þá geturðu tekið þátt í góðum hlutum þegar þeir bjóðast. Þú ert þá ekki svo upptekinn af því að fylgja planinu að þú sérð góðu hlutina sem bjóðast.

Ég er ekki viss. Kannski er ekkert einfalt svar. Kannski er gáfulegt að plana nauðsynlegu hlutina og leyfa skemmtilegu hlutunum að gerast.

Ég er með plan sem nær lengra en 5 ár. Það er nýr einstaklingur í lífi mínu. Arnaldur Kjárr er nýnefndur sonur minn og ætlar að verða stór strákur. Ég ætla að hjálpa til, taka þátt og fylgjast með. Hann ætlar að koma mér á óvart og gera hluti sem voru ekki í planinu mínu.

Ég ætla að prófa að vera með gott sjónarhorn á lífið og hafa stefnuna í rassvasanum. Í bili.